لذا اين نامه را براى تو نوشتم تا تكيه‌گاه تو باشد ، خواه من زنده باشم يا نباشم . پسرم ! تو را به تقوا و التزام به فرمان خدا ، آباد كردن قلب و روح با ذكر او ، و چنگ زدن به ريسمان الهى توصيه مىكنم ، و چه وسيله‌اى مىتواند مطمئن تر از رابطه‌اى كه بين تو و خدا است - اگر به آن چنگ زنى - باشد ؟ ! قلبت را با موعظه و اندرز زنده كن ، ( و هواى نفست را ) با زهد و بىاعتنائى بميران ، دل را با يقين نيرومند ساز ! و با حكمت و دانش نورانى نما ، و با ياد مرگ رام كن و آن را به اقرار به فناء دنيا وادار ، و با نشان دادن فجايع دنيا او را بصير گردان ! ، و از حملات روزگار و زشتيهاى گردش شب و روز بر حذرش دار ! اخبار گذشتگان را بر او عرضه نما ! و آنچه را كه به پيشينيان رسيده است ياد آوريش كن ، در ديار و آثار مخروبه آنها گردش نما و درست بنگر آنها چه كرده‌اند ، ببين از كجا منتقل شده‌اند و در كجا فرود آمده‌اند ، خواهى ديد از ميان دوستان منتقل شده و به ديار غربت بار انداخته‌اند گويا طولى نكشد كه تو هم يكى از آنها خواهى بود . ( بنا بر اين ) منزلگاه آينده خود را اصلاح كن ، آخرتت را به دنيايت مفروش ، و در مورد آنچه نمىدانى سخن مگو ، در آنچه موظف نيستى كسى را مخاطب نساز و در راهى كه ترس گمراهى در آن دارى قدم مگذار ! چه اين كه خوددارى به هنگام بيم از گمراهى ، بهتر از آن است كه انسان خود را در مسيرهاى خطرناك بيفكند . امر به معروف كن تا خود اهل معروف باشى ، با دست و زبانت منكرات را انكار نما ، و از كسى كه عمل بد انجام مىدهد به سختى دورى گزين و در راه خدا تا سر حد توان تلاش كن ، و هرگز سرزنش سرزنش‌گران تو را از تلاش در راه خدا باز ندارد .